Gorące tematy: Wolni i Solidarni Smoleńsk Zostań BLOGEREM! RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
168 postów 2138 komentarzy

Społeczeństwo inwestorów

Andrzej Madej - Od urodzenia praktyk przedsiębiorczości.

Polska dobroczynna

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

Sprawiedliwe wykorzystanie nowoczesnych technologii wymaga od nas ulepszania warunków solidarnego rozwoju wiedzy.

Rodzina w Europie narodów bez granic
 
Rodzina, jako organiczne źródło czynienia dobra w cywilizacji łacińskiej, uzyskuje dzięki nowoczesnym technologiom nowe możliwości rozwoju. Ich wykorzystanie wymaga nowych form wsparcia solidarności międzypokoleniowej w gospodarstwach domowych oraz nowych form wsparcia solidarności wspólnot samorządowych. W obu wymiarach spotkań, ramami instytucjonalnymi będą krajowe systemy stabilności i bezpieczeństwa cyfrowej informacji i lokalne systemy demokratycznego stanowienia o sposobach kultywowania publicznych wartości.
 
 
W Polskich cyberpolis
 
Obecny podział ustroju administracji Polski na gminy – powiaty – województwa, coraz słabiej odpowiada rzeczywistym osiom integracji życia społeczno-gospodarczego. Jego podstawą są rozgraniczenia terytorialne oraz wertykalna komunikacja. Tymczasem cyfrowe przełamanie barier kosztu przetwarzania informacji, w powiązaniu z interaktywnością mediów, wprowadza całkiem nowy potencjał dla praktyki relacji międzyludzkich.
 
Dlatego od kilku lat, dla określenia podstawowego zakresu współodpowiedzialności politycznej, używam terminu cyberpolis, ujmując w tym powiatowy wymiar lokalności, globalny wymiar otwartości i greckie źródła pojęć dla ustroju solidarnego rozwoju wiedzy.
 
Proponowany dla wykorzystywania w Polsce model cyberpolis, opieram na systematyce państwa wprowadzonej przez Feliksa Konecznego, a przedstawiającej Administrację jako organizację czynną, integrującą Rządzących z Rządzonymi. W warunkach oczekiwanego rozwoju demokracji bezpośredniej, w tym zmniejszania znaczenia instytucji przedstawicielskich w polityce, takie ujęcie nabiera coraz większej użyteczności. W warunkach gospodarki opartej na wiedzy, model powinien uwzględniać kreacyjną rolę inicjatorów rozwoju społecznego i gospodarczego oraz miejsce dla coraz bardziej mobilnego domu.
 
Społeczna gospodarka rynkowa obejmująca sektor dobroczynności, wymaga zatem od społeczeństwa sieci wiedzy wiązania domowych spotkań przy pracy solidarnej, ze spotkaniami w publicznych przestrzeniach. Publicznymi spotkaniami dla podnoszenia kompetencji poprzez rekreację fizyczną i duchową oraz poprzez wymienianie się innowacjami w narzędziach pracy dobroczynnej.
 
 

Rys. 1. Infrastruktura sektora dobroczynności - społecznej gospodarki rynkowej. 
 
 
Model Cyberpolis obejmuje przestrzenie spotkań prywatnych w domach, będących źródłem i punktem kultury solidarności i spotkań publicznych w otwartych przestrzeniach, będących laboratoriami kompetencji pracy dobroczynnej państwa solidarnego rozwoju wiedzy.
 
Wsparcie dla gospodarstw domowych udostępniają instytucje publiczne, organizowane przez polityki społeczne. Wsparcie dla solidarnego rozwoju wiedzy, udostępniają przestrzenie rekreacji duchowej i fizycznej oraz innowacji materialnych i wirtualnych.
 
Te dwa wspierane przez państwo miejsca spotkań dla rozwoju człowieka, samoregulowane są   przez wspólnotę cyberpolis, jako warunki dla skutecznej przedsiębiorczości i demokratycznego stanowienia.
 
Stabilizatorem tych relacji jest krajowa i lokalna administracja państwa; regulowana, zarządzana i kontrolowana przez rządzących i rządzonych.
 
  
  
Nestorzy pionierami nowoczesności  
 
1. Nowoczesne technologie pozwalają na zachowanie sprawiedliwości i efektywności w podnoszeniu dobrostanu zdrowia i dobrobytu materialnego własnego i swoich bliskich, dzięki samodzielności.
 
1.1. Sprawiedliwość samodzielności wymaga potencjału solidarności do podejmowania pracy dobroczynnej.
1.2. Efektywność samodzielności wymaga motywacji do zdobywania wiedzy przez całe życie.
 
2. Państwo powinno wspierać organiczne potencjały solidarnego rozwoju wiedzy i bezpieczeństwo cyfrowych danych.
  
2.1. Naturalnym źródłem rozwoju solidarności są międzypokoleniowe więzi rodzinne.
2.2. Najbardziej efektywnym sposobem solidarnego rozwoju wiedzy jest samokształcenie w rodzinie.
2.3. Państwo powinno pomocniczo wspierać stabilność i bezpieczeństwo domowych cyfrowych rejestrów zdarzeń, dla najmłodszego (juniorzy) i najstarszego pokolenia (nestorzy).
 
3. Największy potencjał odpowiedzialności i czasu dla podejmowania obowiązków samokształcenia w rodzinie, mają nestorzy.
 
4. Państwo powinno wzmacniać kompetencje nestorów do integrowania perspektywy kultury fizycznej i kultury pamięci w domowych programach formacyjnych, odpowiednio do postawy uczenia się przez całe życie.
 
5. Dla standaryzacji kompetencji i certyfikacji kwalifikacji nestorów w politykach społecznych edukacji do starości, konieczna jest praca narodowego ośrodka standaryzacji pracy dobroczynnej.
 
6. Należy przewidywać, że pomocnicze wspieranie wykorzystywania pracy dobroczynnej dla podnoszenia dobrostanu zdrowia i dobrobytu materialnego, dzięki solidarności międzypokoleniowej i solidarnemu rozwojowi wiedzy, doprowadzi do uformowania nowego sektora gospodarki opartej na wiedzy, określanego jako Sektor dobroczynności. 
 
 
 
Rys. 2. Instytucje i polityki wsparcia gospodarstwa domowego, jako źródła solidarności międzypokoleniowej.
  
 
7. Rozwinięty Sektor dobroczynności powinien posiadać publiczną infrastrukturę, zdolną co najmniej do: (1) wertykalnej logistyki informacji dla organizatorów posagowego wsparcia udziału młodzieży w krajowych wydarzeniach edukacji do starości (usługi wertykalnej logistyki, dla uczestników funduszy posagowych), (2) montażu prywatno-publicznego dla efektywnego finansowania bezpośrednich spotkań w narodowej sieci współdziałania i rywalizacji (budżety obywatelskie, obligacje posagowe), (3) publiczne miejsca dla porównywania niekomercyjnych metod wsparcia pracy dobroczynnej (powiatowe giełdy aplikacji pracy dobroczynnej, koncentrujące przedsiębiorczość dla wsparcia pracy dobroczynnej), będące laboratoriami dla nowych innowacji („Parklaby”), (4) Przestrzenie testowego sprawdzania użyteczności innowacji rozwojowych sektora dobroczynności przez sieciowe polityki społeczne (Laboratoria solidarności).
 
8. Najlepszą okazją dla formowania potrzeb i praktyk pracy dobroczynnej, jako właściwości czwartego sektora gospodarki (po sektorach: rolnictwa, przemysłu, usług), jest rozpoczynający się obecnie proces wprowadzania do systemu ochrony zdrowia cyfrowej informacji medycznej.
 
9. W procesie humanizacji ekonomii, kluczową rolę powinny przyjąć Uniwersytety, Muzea i Szkoły, wspierane przez sieciowe polityki społeczne, integrujące krajowe i lokalne partnerstwo prywatno-publiczne. 
 
10. Wprowadzanie infrastruktury Sektora dobroczynności do ustroju Społecznej gospodarki rynkowej określić można jako proces humanizacji ekonomii.
 
11. Potrzeby wykorzystania merytorycznej kompetencji ekonomistów w procesie humanizacji ekonomii, jako ustrojowego efektu paradygmatu solidarnego rozwoju wiedzy, wskazują na właściwość podjęcia roli inicjatywnej w budowaniu partnerstw badawczo-rozwojowych  przez akademicki ośrodek refleksji ekonomicznej. 
 
   
Doświadczenia VIA VISTULA
 
1. Kilka dni temu zaprojektowałem portal www, zbierający wnioski z ponad 20 letnich działań, żeby nad Wisłą w Krakowie było fajniej (Hamburger w środku rysunku 3) a w Polsce sprawiedliwej (otaczające go ramy).
 
2. Pokazałem przy tym relacje pomiędzy horyzontalnie otwartymi debatami a konkursami w sprawach dotyczących otoczenia Wisły w Krakowie, jako miejskiego spotykania rekreacji i innowacji dla kompetencji pracy dobroczynnej.
 
3. Odniosłem się przy tym do doświadczeń z nieskutecznych prób sfinansowania przez Budżet Obywatelski międzynarodowego Konkursu na projekt Parku Kultury VIA EUROPEA oraz wprowadzenia tego Parku do strategii Krakowa na lata 2017 - 2030.
 
4. Po powiązaniu konkretnej przestrzeni otoczenia rzeki w mieście z funkcjonalnościami wskazanych w czterech rogach schematu nowych krajowych instytucji publicznych wspierających integrację horyzontalnych polityk oraz stabilność i bezpieczeństwo prywatnych i publicznych zasobów cyfrowych informacji, przestrzeń Parku staje się miejscem laboratoryjnego sprawdzania potrzeb i możliwości sektora dobroczynności.
 
5. Jeżeli dodamy do tego wykorzystanie na dobro wspólnot samorządowych debat, konkursów, budżetów obywatelskich i referendum samorządowych, instytucja Parku staje się nową instytucją Społecznej Gospodarki Rynkowej.

   
Rys. 3. Przestrzenie wsparcia spotkań w otwartych przestrzeniach, na 24 kilometrowych bulwarach Wisły w cybrpolis Kraków.
 
 
6. Dla osadzenia tej instytucji w kulturze życia publicznego demokracji po Gutenbergu, proponuję stosowa nie terminu "Parklab".
 
 
Parklab  VIA EUROPEA
 
Wprowadzanie przedstawionych rozwiązań do ustrojów konkretnych państw, zależeć będzie od przyjmowanych przez nie doktryn rozwoju wiedzy. Te państwa które przyjmą doktrynę sterowanego rozwoju wiedzy, wprowadzą inny paradygmat miasta i inne zasady ekonomii . W tekście „Solidarność czy sterowanie” pisałem, że alternatywą dla rozwoju gospodarki opartej na wiedzy, czyli drogi do równości, edukacji i wolności, jest droga do segregacji, segmentacji i eutanazji. Opowiadam się za pierwszym kierunkiem, mam nadzieję że Polska przyjmie go do swojej strategii rozwojowej.
 
Kłopot jest w tym, że postulowane rozwiązania mają fundament o wymiarze powszechnym, wymagający skoncentrowania zasobów w sposób porównywalny z Googlami czy Facebookiem. 
To trudny scenariusz. Zakłada zgodną współpracę kilku ministrów dla celów, których nie da się wyprowadzić z dominującej obecnie doktryny ekonomii.  Ta bowiem od kilku stuleci sprzyja redukowaniu człowieka do produktywności i konsumeryzmu, zwalczając przejawy jego samodzielności kulturowej, w tym postawy solidarności międzypokoleniowej. A w pierwszej kolejności rodzinę.
 
Wobec takiego pogubienia cywilizacyjnego, całą nadzieję winniśmy pokładać nie w hierarchicznym sterowaniu procesem , ale w oddolnym  praktycznym przewodnictwie przez konkretne osoby, gminy, miasta, powiaty. 
 
Od lat jestem przekonany, że najlepiej dla Polski, by inicjatywa ta wyszła z Krakowa, jako stolicy pamięci i tożsamości. Sądzę, że tylko ten scenariusz pozwoliłby z czasem na przedstawienie Polskiej propozycji mieszkańców jednoczącej się Europy. Słuchając czasami politycznych programów integracji między narodami, mam wrażenie rozpoczynania budowy od dachu.
 
Dlatego, w gronie kilku młodych pasjonatów spraw trudnych, zamierzamy wystąpić o wpisanie Parku kultury VIA EUROPEA jako parklabu do Strategii Rozwoju Krakowa.
 
Uprzedzam komentatorów, że znam ok. sto argumentów że „to się nie może udać”.
Podam jeden. Wprowadzenie proponowanych zmian, zagraża stabilności statusów i bezpieczeństwa finansowego ok 66 % obecnej administracji, rządzących i pracujących dla nich elit intelektualnych gmin, miast, powiatów i województw.
Jednak napiszę. Bo człowiek myśli, a Pan Bóg kryśli.
 
Właśnie. Wcale nie jest powiedziane, że pierwszy parklab dla sektora dobroczynności musi powstać w Krakowie, w Małopolsce czy nawet w Polsce.
 
W Europie sieci wiedzy nie ma konieczności, by pomniki i standardy dla pracy dobroczynnej, powstawały tam, gdzie nam się dziś wydaje, że byłoby im najwygodniej.
 

KOMENTARZE

OSTATNIE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
      1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031